مريم محمدي

Fruit peel, seeds and pulp are the most common by-products that are known as waste after processing. In this study, apple core protein (as a by-product from juice and pulp factories) was hydrolyzed with alcalase and pancreatin enzymes, which resulted in the production of bioactive peptides. Nowadays, bioactive peptides are of particular importance due to their key role in health promotion. The enzymatic digestion process (PH=7.4) was performed at times of (60,120,180) minutes and at concentrations of 2% w/w (enzyme to substrate ratio). Then, the physical and chemical properties and antioxidant activity were measured. For the encapsulation section, maltodextrin was used in the ratio of (2:1), (3:1) core to wall (core to maltodextrin) for encapsulation. Fortunately, the spray dryer performance was more successful and economical in this regard. Enzymatic hydrolysis of proteins has been shown to be an effective factor in increasing the antioxidant properties of proteins. In microencapsulated hydrolysates, solubility, bitterness, and oil absorption capacity were improved. The results showed that the moisture content index, powder production efficiency, antioxidant activity, flowability, wettability, and density were affected by different ratios of maltodextrin carrier. The microencapsulation process with the carrier significantly improved the functional properties and increased the physical stability of the peptides. Evaluation of the chemical structure of the spectrophotometer (FTIR) showed the occurrence of structural changes in the amide I region due to the placement within the carrier matrix. And the various signals observed in the protein structure were due to the vibration of the N-H and O-H groups. In the microencapsulated compounds, the removal of compounds associated with unpleasant aromas increased the level of desirability of the microencapsulations. The XRD profile showed a higher degree of crystallinity of the hydrolyzed sample. Microencapsulation with maltodextrin resulted in broader peaks (amorphous state).

عفونت زخم، از شایعترین عفونت‌ها و از چالش‌های دنیای امروز است که به علت وجود باکتری‌های مقاوم به چند دارو درمان آن مشکل است. استافیلوکوکوس اورئوس عامل مهمی در ایجاد عفونت زخم است. این باکتری به دلیل مقاومت بالای آنتی‌بیوتیکی و تشکیل بیوفیلم، 37 درصد از عفونت های زخم را تشکیل می دهد. لذا هدف از این پژوهش، بررسی اثرات ضدمیکروبی و ضدبیوفیلمی نانوذرات لیپیدی تیمول بر سویه‌های استافیلوکوکوس اورئوس جدا شده از عفونت زخم و اثر توکسیسیتی آن بر رده‌های سلولی HFF2 و HEK293 بوده است. مواد و روش‌ها: ابتدا سنتز حامل‌های لیپیدی نانوساختار حاوی تیمول، انجام گرفت. اندازه‌گیری میزان سایز، پتانسیل زتا و PDI نانوذرات، مقادیر MIC، MBC و بیوفیلم برای سویه‌های استافیلوکوکوس اورئوس‌های جداشده از عفونت زخم انجام و محاسبه گردید. برای بررسی میزان سمیت سلولی نانوذرات، تست MTT بر روی سلول‌های HFF2 و HEK293 انجام گرفت. نتایج: اندازه نانوذرات 87nm ، پتانسیل زتا +28.9mV و شاخص توزیع اندازه‌ی ذرات PDI=0.248 بدست آمد. مقادیر MIC نانوذرات تیمول و تیمول آزاد به ترتیب برابر با 25 – 100 ، 64 – 256 میکروگرم بر میلی‌لیتر بدست آمد. مقادیر MBC نانوذرات تیمول و تیمول آزاد بین 50 – 200 ، 128 – 512 میکروگرم بر میلی‌لیتر و IC50 نانوذرات تیمول برای سلول‌های HFF2 و HEK293 برابر با 275 و 230 میکروگرم بر میلی‌لیتر بدست آمد. نتیجه گیری: نتایج به‌دست‌آمده نشان می‌دهد که نانوذرات تیمول دارای پتانسیل به عنوان یک گزینه مناسب برای افزایش خواص ضد باکتریایی و ضد بیوفیلم است.