رئیس انجمن علوم باغبانی ایران با تأکید بر ضرورت تحول در رویکردهای علمی این حوزه گفت: آینده باغبانی ایران نیازمند نگاه بین‌رشته‌ای، شبکه‌سازی علمی، همکاری‌های بین‌المللی و تربیت نسل جدیدی از پژوهشگران خلاق و مسئله‌محور است.

بە گزارش روابط عمومی دانشگاە کردستان؛ کوروش وحدتی،  امروز دوشنبە ۱٨ خرداد ۱۴۰۵ در آیین افتتاحیه چهاردهمین کنگره علوم باغبانی ایران که به میزبانی دانشگاه کردستان برگزار شد، اظهار کرد: حضور استادان، پژوهشگران، مدیران اجرایی، تولیدکنندگان و دانشجویان از سراسر کشور و همچنین مشارکت صاحب‌نظران بین‌المللی، نشان‌دهنده جایگاه مهم و راهبردی علوم باغبانی در توسعه پایدار، امنیت غذایی، سلامت جامعه و اقتصاد کشاورزی ایران است.

وی با اشاره به چالش‌های پیش روی بخش کشاورزی و باغبانی کشور افزود: تغییر اقلیم، بحران آب، تنش‌های محیطی، فرسایش خاک، مشکلات اقتصادی، محدودیت منابع، کاهش بهره‌وری و تهدیدهای ناشی از بحران‌های منطقه‌ای و جهانی از مهم‌ترین مسائل این حوزه هستند و در چنین شرایطی نقش دانش، فناوری، نوآوری و همکاری‌های علمی بیش از هر زمان دیگری اهمیت پیدا می‌کند.

رئیس انجمن علوم باغبانی ایران ادامه داد: امنیت غذایی، سلامت مردم و حفاظت از منابع طبیعی موضوعاتی انسانی و جهانی هستند و هرگونه آسیب به زیرساخت‌های مرتبط با این بخش، پیامدهایی فراتر از مرزهای کشور خواهد داشت.

وی تأکید کرد: جامعه علمی ایران همواره نشان داده است که در سخت‌ترین شرایط نیز مسیر علم، آموزش، پژوهش و خدمت به مردم را متوقف نخواهد کرد.

رئیس انجمن علوم باغبانی ایران با بیان اینکه آینده بخش کشاورزی و باغبانی تنها از مسیر دانش‌بنیان، نوآوری، توسعه فناوری‌های نوین و همکاری میان دانشگاه، دولت، بخش خصوصی و کشاورزان قابل ترسیم است، اظهار کرد: امروز علوم باغبانی دیگر صرفاً محدود به تولید محصول نیست، بلکه با موضوعاتی همچون سلامت انسان، امنیت غذایی، پایداری محیط زیست، هوش مصنوعی، مدیریت منابع آب، اقتصاد سبز و توسعه روستایی پیوند خورده است.

وی افزود: آینده باغبانی ایران نیازمند نگاه بین‌رشته‌ای، شبکه‌سازی علمی، همکاری‌های بین‌المللی و تربیت نسل جدیدی از پژوهشگران خلاق و مسئله‌محور است.

وحدتی تصریح کرد: ایران با تنوع اقلیمی کم‌نظیر، پیشینه تاریخی غنی در کشاورزی و ظرفیت بالای علمی، می‌تواند به یکی از کشورهای مرجع در علوم باغبانی منطقه و جهان تبدیل شود، اما تحقق این هدف نیازمند همدلی، برنامه‌ریزی، سرمایه‌گذاری در پژوهش و تقویت ارتباط میان علم و عمل است.